اين روز در باور نياكان ما یا زرتشتيان هنگام آفريده شدن مشي
ا از سوی خداوند بر روي زمين است.
جشن هاي گاهان بار
در گاهنامه ايراني 3745، گاهان بار دستهای از جشن های آيينی آريايی ايراني هستند كه در سال شش بار بر پا مي شوند.
گاهانبار در اوستا "يائريه" ناميده مي شود كه از واژه "ياره" آمده و به چم (معني) سال آمده است. يائريه به چم بخش های سال است كه برگردان اين واژه به پهلوی گاسانبا برگردان شده و در پارسی دری گاهنبار و گهنبار گفته و نوشته شده كه به چم انبار كردن و هنگام چيدن ميوه و گرد آوری بار يا هنگام گرد آمدن در جايی است.
گاهان بار يا گهنبار به چم گاه و زمان به بار رسيدن و بار دادن و برپايی گاه هاي بار همگانی، جشن و ميهمانی است.
بر پايه آيين ايراني، اهورامزدا پس از آفرينش گيتی، آغاز به آفرينش پديده های زمينی كرد. او در شش گامه (مرحله) مينُوی پيش نمونه های شش پديده پايه ای زيستي را می آفريند که به شش گاه در سال بخش شده است، به چينش: آسمان، آب، زمين، گياهان، جانوران، و مشيا ها (انسان ها). از همين روي شش جشن در سال برگزار می شود که اين جشن های ششگانه را گاهنبار می خوانند.
هر يك از اين گاه ها را "چهره" گويند كه در روزهای برجسته ای از سال رخ می دهد، و درازای هر چهره پنج روز است.
ايرانيان باستان در اين شش گاه جرگه هاي ميهمانی، داد و دهش برپا می كردند و بار همگانی می دادند و با خواندن نماز و نيايش، سپاس آفرينش های اهورامزدا را به جا می آوردند.
گزينش و نام گذاری اين روزها با انديشه و فرزانش (فلسفه) بسيار ژرفي همراه بوده است و نشان از پيوند زيباي آن با پيرامون، پرهام (طبيعت)، داد و دهش دارد، كه خود نشان از انديشه پاك و آشتي جوي و پرهام دوست نياكان ما دارد و همانند ديگر جشن هاي ما، در جهان بي همتا و يگانه است.